W sumie nasz rejs trwał 253 dni, przepłynęliśmy 13 219 mil w czasie 2062 godzin żeglugi oraz 415 godzin płynięcia na silniku. Dziękujemy wszystkim, którzy śledzili nasze losy, interesowali się rejsem i pisali do nas. Myślę, że w najbliższych dniach wrzucimy brakujące zdjęcia na picase.

Trzeba teraz przyzwyczaić się ponownie do zimna, śniegu, uporządkować swoje sprawy i oczywiście znaleźć jakąś pracę:)

Pozdrawiamy serdecznie
Marta i Dawid

Dalej trzecia kontrola przejście pod okienko, żeby zrobić opłatę lotniskową, kolejna kontrola, odprawa paszportowa, gdzie znów próbowano nam wmówić, że coś mamy zapłacić, ale odparliśmy atak, kolejna kontrola, dalej prześwietlanie bagażu podręcznego, korytarzem w prawo, kontrola biletów i do poczekalni u wejścia której… ręczna kontrola bagażu. Zwariowali, ile razy można kontrolować jedną osobę i jaki sens ma kontrola w stylu: Proszę otworzyć plecak – zerknięcie do środka – ok dziękuje. To jest jakaś przykra pomyłka.

Sam lot był bardzo fajny, doskonałe nowoczesne samoloty linii Katarskich, przed każdym podróżującym dotykowy ekran z grami i filmami, więc dość szybko zleciał czas. W Katarze czekaliśmy 3 godziny na następny samolot i w sumie po 19 godzinach lotu wylądowaliśmy w zasypanym śniegiem Berlinie. Potem 3 godziny oczekiwania na busa, 3,5 godziny jazdy i wreszcie w domu:)

Skąd się wzięła ta bazylika? Magellan po ochrzczeniu obecnego władcy ofiarował mu figurkę dzieciątka Jezus, czyli Santo Nino (Święte Dziecko). Po śmierci Magellana (który zginął w boju) figurka zaginęła i została odnaleziona po wielu latach, a w miejscu gdzie ją odnaleziono wybudowano Bazylikę de Santo Nino. W bazylice znajduje się również krzyż ufundowany przez Magellana pochodzący z roku 1521.

Bardzo ciekawe miejsce, ale z mszy niewiele zrozumieliśmy. Język filipiński jest bardzo mocno pomieszany z angielskim i hiszpańskim, tak więc wyłapuje się pewne słowa, ale sensu niezbyt. Choć wczoraj już po zmroku dobiegliśmy do jadącego busa i ledwo się wpakowaliśmy do środka zgniatając wszystkich i usłyszeliśmy coś co brzmiało mniej więcej: ” cholerni amerykanie powinni brać taksówkę”, ale wyśmialiśmy gościa po polsku, był na tyle bystry, że się skumał iż chyba jednak nie jesteśmy amerykańskimi turystami. Dla nich wszyscy biali = Ameryka = dużo pieniędzy. Trzeba sobie będzie następnym razem zrobić koszulkę z napisem ” Nie, nie jestem amerykańskim turystą, tak chcę resztę i nie dam Ci więcej”.

My dziś spędziliśmy trochę czasu w centrum handlowym szukając torby na laptopa, zjedliśmy tam obiad, ale tu zawsze jest ciężko powiedzieć co się jadło i jaki to miało smak, bo wszystko jest kompletnie nieznane. Rozpoznaliśmy tylko kraba po jego skorupie – bardzo dobry. Po ich jedzeniu można się spodziewać wszystkiego, bo jeśli ktoś do deseru lodowego dodaje kilka rodzajów fasoli i potrafi zrobić shake z kukurydzy to cóż.

Aproposhake to znaleźliśmy miejsce gdzie robią go z owocu duran. Duran jest uprawiany w całej południowo-wschodniej Azji, jego owoce rosnące na drzewach o wysokości do 40 metrów, są okrągłe i osiągają wagę do 4 kilogramów przez co podobnie jak kokosy potrafią być śmiercionośne. Ale skosztowanie duran było dla nas o tyle ważne, że naczytaliśmy się, iż gruba skóra tego owocu wytwarza zapach podobny do zgniłego mięsa i jest zakaz wnoszenia tego owocu do środków publicznego transportu. No i faktycznie nie dopiliśmy tego shake… Co prawda zmrożony, już nie na świeżo i bez skóry nie wydawał żadnego niemiłego zapachu, ale smak był dość dziwny. Bardzo kremowy jednak mocno przypominał sok z cebuli jaki się robi na przeziębienia. Nie był zły, ale… na szczęście wzięliśmy najmniejszy kubek

Zwiedzać to tu raczej nie ma co, bo to jest strasznie syfiaste miasto, naprzeciwko naszego kotwicowiska jest wysypisko, na którym palą śmieci z całego miasta, a następnie zrzucają buldożerami wszystko do zatoki gdzie stoimy, po drugiej stronie są owe domki na palach gdzie ludzie przy odpływie łowią ryby, zbierają coś z dna, kąpią się i oczywiście zrzucają wszystkie swoje rzeczy również do wody, no i nie można zapomnieć, że to piękne miasto nie ma oczyszczalni i walą wszystko również do wody, tak więc jak tylko przestanie wiać robi się jak w toalecie. Żeby nie było za spokojnie, to właśnie w tym bajzlu na palach jest jakiś lokalny klub karaoke, tylko że oni nie śpiewają tylko wyją i to przez naprawdę konkretne głośniki, dziś zaczęli wyjątkowo wcześnie, punktualnie o 6 rano. No nic w każdym razie przypłynęła Sandy czyli nasi znajomi z Palau, więc święta spędzimy razem, a tymczasem udało się jakimś cudem wrzucić zdjęcia z PNG na picasa i czekamy na przesłanie zarezerwowanych na 28 biletów lotniczych.

Miasto nie jest ładne, ale jest bardzo ciekawe. Opuszczając łódkę płyniemy dinghy do mariny, w której stoi kilka jachtów i motorówki, ceny w marinie są szalone, patrząc na opłaty można uznać, że mariny morza Śródziemnego są tanie. Dalej dróżką do głównej ulicy, gdzie zaczyna się prawdziwy obraz miasta. Ulice pełne samochodów, stosunkowo brudno i brzydko, ale pełno małych sklepików sąsiadujących z centrami handlowymi. Po mieście poruszamy się małymi samochodami, do których wchodzi się od tyłu, a wewnątrz potrafi się zmieścić kilkanaście osób, , dopuki jest się czego złapać, gdzie wepchnąć nogę i wisieć na samochodzie, to nie ma pojęcia, że jest pełno i że nie ma miejsc.

Tutaj można przewieźć wszystko wszystkim, widzieliśmy np. kozę jadącą na dachu autobusu, wczoraj siedziałem obok młodego chłopaka trzymającego koguta, a rurę o długości około 6 metrów bez problemu można przewieźć na motorze. Jak trzeba gdzieś dojechać, a nie dojeżdżają tam busy łapie się motor z koszem bocznym, w godzinach szczytu na motorze siedzi po 4 osoby, a w koszu bocznym 5, tu nie ma żadnych ograniczeń. W sumie taki ścisk czasem nie jest zły bo… filipinki mają szczególną urodę. Generalnie większość kobiet nie sięga mi nawet do ramienia, są niesamowicie szczupłe, mają wielkie czarne oczy i piękne czarne włosy, a do tego ładnie ubrane, bo ciuchy kosztują tu grosze.

Widzi się tu bardzo dużo białych starszych facetów z bardzo młodymi lokalnymi dziewczynami. Jak z cenami? Cóż, za ciastko w cukierni płaci się około złotówki, nasz obiad w restauracji wliczający posiłek, coś zimnego do picia i lody na deser kosztuje około 15 zl dla dwóch osób, pół godziny jazdy do centrum 50 gr., koszulkę można kupić już za 3,5zł, oczywiście oryginał Adidasa:) Naprawdę jest tanio, to jest pierwsze miejsce, gdzie wreszcie możemy powiedzieć, że jest tanio, bo dotychczas wszędzie było tanio w porównaniu do tych drogich miejsc, w których byliśmy, myślę, że z normalną polską emeryturą można by tu żyć, chyba dlatego widzimy tu tak wielu amerykańskich emerytów z lokalnymi młodymi dziewczynami. W Stanach ciężko, a tu jest się „kimś”:)

Rozmawialiśmy z pewnym Szwedem pływającym na trimaranie, mówi, że Filipiny i Tajlandia to podobne ceny, ale w Malezji on z żoną (oczywiście Filipinką)żyli spokojnie za jego szwedzką emeryturę wynoszącą 200 dolarów (tak mała emerytura bo nie napracował się w życiu, pływa od 27 lat…). Ale, czy chcielibyśmy tu żyć? Oj nie, raczej nie, za dużo ludzi, za duży tłok, za głośno, za szybko zupełnie inna kultura i inne myślenie, trzeba by się chyba przestawić. Zobaczymy jak będzie dalej:)

Po zmroku mieliśmy jeszcze kilkanaście mil do celu, wejście do Cebu City niby dobrze oznakowane, jestem potwornie zmęczony po ostatniej nieprzespanej nocy, więc próbujemy. Okazało się jednak, że boje, które miały nas prowadzić nie istnieją, świeci tylko jedna, latarnie również nie istnieją lub giną w światłach miasta, nie wiemy czy nasze mapy elektroniczne się zgadzają czy są przesunięte tak jak w wielu miejscach, a musimy minąć rafę z jednej strony i pasmo mielizn z drugiej strony, fale rozbudowane wiatrem, który wieczorem wzrósł do 25 węzłów zaczynają się załamywać jednoznacznie informując, że wpływamy na wypłycenie, silnik na luz, prąd pcha nas jednak do przodu ciągle ponad dwa węzły, łódka się kiwa, ja stoję na dziobie wypatrując w gąszczu świateł czegokolwiek, żeby się zorientować gdzie jesteśmy, rzucam ręczną sondę przed siebie, żeby się uspokoić, że jeszcze nie jesteśmy na rafie, nie no po prostu koszmar. Dobrze, że mieliśmy jeszcze whiskey po zakotwiczeniu, bo wykończyć się można takim pływaniem. Na kotwicy obok nas tylko jeden jacht i dużo smrodu ze ścieku, na którym unosi się teraz nasza łódka.

Rano okazało się, że tuż za naszą rufą zaczyna się zbudowany również na palach slams, niewiarygodny widok, szybkie śniadanie, odwiedziny na sąsiedniej łódce, żeby szybko wdrożyć się w temat i lecimy na miasto na Internet, a zaraz potem wybieramy się do Immigrations i załatwiać sprawy mariny, która ponoć jest 20 mil stąd i jeszcze dwa dni temu było tam jedno wolne miejsce. Rany, żeby tylko jeszcze było i żebyśmy się tam wbili to będzie dobrze.

Pozycja z 1100 UTC
10°21,4′ N
125°25,7′ E

Nasza pozycja z godziny 1000 UTC
10°13,3′ N
127°51,2′ E

My od rana na silniku, wiatru brak więc wykorzystaliśmy pogodę, dalszy ciąg prania, dziś poszły kurtki, zdążyliśmy je też zaimpregnować. Do wejścia między wyspy jeszcze 270 mil.

Nasza pozycja z 0900 UTC
09°34,9′ N
130°03,7′ E